adhd

ADHD- co robić?

Dzieci z ADHD czyli nadpobudliwością psychoruchową z deficytami uwagi, mogą mieć problemy w wielu obszarach. Objawami ADHD są problemy z koncentracją uwagi, impulsywne zachowania, nadpobudliwość ruchowa. Wiele dzieci ma problem z organizacją swojej pracy, ze skupieniem się na zadaniu, poleceniu. Wyzwanie dla nich stanowi zwyczajne siedzenie w ławce – nie mogą zostać w bezruchu nawet przez krótki okres, biegają, chodzą po klasie, machają nogami, kiwają się na krześle. Mają także problem z samokontrolą, pochopnością, pobieżnością myślenia, interesuje je wiele rzeczy jednocześnie. Cechują je także bardzo silne reakcje emocjonalne. Często są nierozumiane i źle odbierane przez innych.

Pierwszym krokiem do pomocy dziecku z nadpobudliwością jest właściwe rozpoznanie deficytów i czynników spustowych. Warto zgłosić się do neuropsychologa, który przeprowadzi odpowiednie badania. Ważne jest zidentyfikowanie sytuacji, w których problem się nasila. Istotne dla diagnozy jest, aby uzyskać informacje nie tylko od rodziców, ale także od nauczycieli i innych osób, które mają kontakt z dzieckiem w różnych sytuacjach. Trzeba też pamiętać, że ADHD ma różne postacie. W pierwszej występują wszystkie opisane objawy, w drugiej dziecko może mieć miej problemów z zachowaniem, ale wykazywać problemy z koncentracją uwagi i pamięcią krótkotrwałą.

Praca z dzieckiem przejawiającym zachowania impulsywne i agresywne jest bardzo trudna. Trzeba jednak pamiętać, żeby praca z objawami nie przesłoniła innych problemów dziecka zmagającego się z tym zaburzeniem. Dzieci z ADHD mają problem w relacjach społecznych, są odrzucane, mają niską samoocenę- dlatego trzeba uświadamiać im ich mocne strony. Jednym z najważniejszych elementów pomocy jest psychoedukacja. Nie tylko rodziny ale i całego otoczenia dziecka. ADHD jest przede wszystkim problemem środowiska, które nie rozumie z czym zmaga się dziecko. Niewłaściwe reakcje otoczenia napędzają impulsywne zachowania dziecka. Ważne jest także, żeby zapewnić dziecku spokojną i ciepłą atmosferę; izolować go od wielobodźcowych środowisk; stworzyć jasny system reguł i zasad rządzących życiem dziecka; pomagać dziecku w porządkowaniu jego świata np. segregowanie rzeczy; formułować krótkie, proste polecenia, które dziecko jest w stanie zapamiętać.

Często u dzieci z ADHD stosuje się farmakoterapię. Jednak to nie rozwiązuje problemu. Ważne jest leczenie multimodalne- współpraca nie tylko lekarza, ale także pedagoga i psychologa. Oprócz zajęć edukacyjnych, ważna może okazać się terapia systemowa. Praca z systemem jest wskazana, aby rodzina mogła poradzić sobie lepiej z trudnościami dnia codziennego, lepiej rozwiązywać napięcia i konflikty. Warto w tym miejscu dodać, że jeżeli dziecko cierpi na nadpobudliwość, prawdopodobne jest, że jedno z jego rodziców (lub oboje) także ma ten problem. Z ADHD się nie wyrasta- objawy z czasem łagodnieją i przejawiają się w inny sposób. Często nadpobudliwości w wieku dorosłym współtowarzyszą inne zaburzenia jak depresja.

Ponieważ uważa się, że ADHD ma przyczyny neurologiczne, skuteczną metodą leczenia jest neurofeedback. Leczenie poprawia koncentrację uwagi i kontrolę zachowania przez dziecko. Trening EEG biofeedbacku ma formę wideozabawy. Dziecko widzi czynności swojego mózgu pod postacią wideogry i próbuje kontrolować np. jazdę samochodu. Chodzi o uzyskanie odpowiedniej częstotliwości fal mózgowych.

 

Źródło: http://www.psychoterapia.org/zespol-nadpobudliwosci-psychoruchowej-adhd